Większość gier krzyczy
Przeciętna gra mobilna otwiera się trzema okienkami: bonus za logowanie, oferta dnia, prośba o zgodę na powiadomienia. Każde okienko uczono mówić graczowi jedno: gra jest tu po to, żeby Cię zatrzymać, nie żeby dać Ci łamigłówkę.
Minimalistyczne gry działają, bo usuwają to napięcie. Gracz wie, że aplikacja niczego po nim nie chce, więc sam chce zostać. To prosta różnica, ale zmienia całą relację z grą.
Lista rzeczy, których nie ma
Nie ma waluty premium, więc nie ma sklepu w grze. Nie ma limitu prób, więc nie ma licznika energii. Nie ma samouczka, bo poziomy uczą same. Nie ma nawet przycisku „zagraj”, bo gra otwiera się na ostatnim poziomie.
Każdy z tych braków to osobna decyzja, podjęta kiedyś na kartce papieru. Razem tworzą ekran, na którym jedyna rzecz konkurująca o uwagę to sam układ haczyków.
Cisza to też projekt
Dźwięk w grze to sześć krótkich próbek: odpięcie, zablokowanie, cofnięcie i trzy akcenty końcowe. Nic nie gra w tle. To też jest projekt, bo cisza pozwala grać w miejscach, w których głośna gra byłaby niegrzeczna: w poczekalni, w tramwaju, obok śpiącego dziecka.
Wielu graczy pisze, że grają właśnie wtedy. To nie przypadek, tylko konsekwencja usunięcia warstwy dźwiękowej.
Minimalizm kosztuje
Uczciwie: taka gra jest trudniejsza do sprzedania. Nie ma bonusów dnia, więc mniej graczy wraca z automatu. Nie ma waluty, więc nie da się jej dosprzedawać. Cały model biznesowy sprowadza się do jednej strony cennika.
Zamieniamy mechanizmy retencji na zaufanie. Gracz, który wie, że niczego po nim nie chcemy, częściej kupuje pakiet za 6,99 zł niż gracz przyzwyczajony do tego, że gra próbuje go wydoić. Tak przynajmniej wygląda to w naszych liczbach.


