Wszystko zaczyna się od ołówka
Nie od prototypu w silniku i nie od generatora. Poziom zaczyna jako rysunek: kilka krzywych, kółko, pytanie „co się stanie, jeśli to odpiąć pierwsze”. Ołówek jest szybszy niż edytor, więc odrzucenie złego pomysłu kosztuje trzydzieści sekund, a nie pół dnia pracy.
Na jeden akceptowany szkic przypada przeciętnie siedem odrzuconych. Powody są zawsze te same: rozwiązanie oczywiste po pierwszym spojrzeniu, elementy, które można odpinać w dowolnej kolejności, albo układ, w którym jeden haczyk nie ma znaczenia.
Papierowy test drugiej osoby
Przetransponowany szkic trafia do Oli, która nie widziała procesu rysowania. Jeśli potrafi wskazać prawidłową kolejność odpinania z samego obrazka, układ jest czytelny. Jeśli zgaduje, wraca do poprawki.
Ten test odfiltrowuje poziomy, które działają w głowie projektanta i nie działają u nikogo innego. Autor zawsze widzi rozwiązanie, bo je narysował. Świeże oko nie ma tego przywileju.
Solver liczy gałęzie
Nasz wewnętrzny solver wczytuje układ i sprawdza trzy rzeczy: czy istnieje dokładnie jedno rozwiązanie minimalne, czy żaden element nie jest martwy i ile ruchów zajmuje średnia ścieżka. Poziom z dwoma rozwiązaniami równoważnymi odpada, bo zgadywanie przestaje być czytaniem geometrii.
Solver raportuje też liczbę gałęzi decyzji. Układy z czterema do ośmnastu gałęziami trafiają do gry, poniżej czterech są zbyt liniowe, powyżej zbyt przypadkowe. To najtwardszy filtr w całym procesie.
Ostatni test: czas
Zatwierdzony poziom czeka tydzień. Po siedmiu dniach otwieramy go jak nowy i gramy. Jeśli po tygodniu nadal jest ciekawy, dostaje numer i trafia do pakietu. Jeśli okazał się jednorazowym trikiem, ląduje w szufladzie wraz z kilkoma setkami innych.
Szuflada to nie porażka. To biblioteka półproduktów: wiele poziomów z pakietu Labiryntów zaczęło się jako odrzucone szkice sprzed dwóch lat, które w nowym kontekście nagle zadziałały.


