Układ czyta się jak mapę
Każdy poziom pokazuje wszystko, co trzeba wiedzieć: haczyki są metalowe, kółka i ogniwa przesłonięte przez inny element mają wygaszoną barwę. Zanim cokolwiek dotkniesz, poświęć kilka sekund na znalezienie elementów, które nie są niczym przykryte.
To najważniejsza zmiana nawyku względem innych gier logicznych. Tu nie chodzi o szybkie próby, tylko o jedno spokojne spojrzenie. Gracze, którzy rozumieją tę różnicę, przechodzą pierwszych dwadzieścia poziomów prawie bezbłędnie.
Zacznij od brzegu
Wolne haczyki prawie zawsze leżą na zewnątrz układu. Geometria splątania skupia zależności w środku, więc rozplątywanie zaczyna się od peryferii i schodzi warstwami do centrum.
Jeśli żaden element na brzegu nie jest wolny, to znak, że któryś przesłaniający pierścień lub kółko trzeba obsłużyć wcześniej. Szukaj elementu, który blokuje najwięcej sąsiadów, bo to zwykle właśnie on.
Cofanie jest częścią gry
Przycisk cofania nie jest przyznaniem do porażki. Jest narzędziem sondowania: odepnij haczyk, zobacz, co się odblokowało, cofnij i zapamiętaj. Dwa takie cykle mówią o układzie więcej niż minuta wpatrywania się.
Nie ma licznika błędów, kary za eksperymenty ani gwiazdek za czas. Liczy się tylko to, czy na końcu ekran jest czysty.
Najczęstszy błąd początkujących
Nowi gracze odpinają elementy w kolejności, w jakiej je zauważyli, zamiast w kolejności, w jakiej pozwala na to geometria. Efekt: układ splata się jeszcze bardziej i wygląda na popsuty.
Nie jest popsuty. Każdy nasz poziom ma dokładnie jedno rozwiązanie minimalne, sprawdzone solverem, i z każdego stanu da się do niego wrócić. Wystarczy cofnąć do momentu, w którym odczepiono element przed jego przesłoną, i zamienić kolejność.


